داریوش در ۱۵ بهمن سال ۱۳۲۹ خورشیدی در میانه به دنیا آمد. پدرش محمود اقبالی، از ملاکان آذربایجان بود. داریوش دوران کودکی را در میانه، زادگاه پدر و مادرش گذراند. اولین بار در ۹ سالگی در جشنی در مدرسه شهرآرا به روی صحنه رفت. دوران دبیرستان را در دبیرستانهایی همچون دبیرستان فارابی، دبیرستان کرج، دبیرستان رازی دبیرستان سنندج، و دبیرستان آزادگان تهران پارس گذراند و در مراسم هنری به اجرای برنامههای هنری می پرداخت.
در ۱۳۴۹ با حسن خیاطباشی آشنا میشود و همین ورود رسمی او به موسیقی حرفهای است. در همین سال او با ترانهٔ به من نگو دوست دارم به شهرت میرسد. لازم به توضیح است که اولین نرانه مستقل او ترانه نبسته پیمان بوده است از علی گزرسز (رها) داریوش در روز ششم شهریور ماه ۱۳۵۳ توسط سازمان امنیت شاهنشاهی دستگیر و مدت ۹ ماه در زندان میماند، در همان روز روزنامه اطلاعات عکسی از او به چاپ میرساند که پلیس مدعی شده بود که او را به جرم مصرف ونگهداری ی مواد مخدر دستگیر کرده است که آن مطلب دروغ محض بود وساواک او را به خاطر اجرای ترانه های سیاسی اش مثل جنگل ، پریا، رهایی و گل گندم به زندان انداخته بود .
با سر کار آمدن جمهوری اسلامی، داریوش نیز مانند اکثر خوانندگان پاپ ایرانی آن زمان، از کشور خارج شد و در مهر ماه ۱۳۵۷ (۱۹۷۸) به انگلستان و به شهر برموس نقل مکان کرد و پس از دوسال اقامت در آنجا به دعوت احمد محمودعازم آمریکا شد.
در دهه هفتاد خورشیدی ترانهای از داریوش با عنوان به بچههامون چی بگیم با شعر اردلان سرفراز باز دوباره بر سر زبانها افتاد.
گناه هر چی که گذشت به گردن ما بود و هست
از ما اگر بتی شکست بتهای تازه جاش نشست
داریوش در سالهای اخیر در خارج از ایران فعال بوده و در آمریکا، انگلستان، آلمان، کانادا، و ژاپن کنسرتهایی اجرا کرده است.
او که خود مدتها معتاد بود (بنا بر اظهارات خودش)، اعتیاد را ترک کرد و به عنوان فعال ضد اعتیاد نیز فعالیت میکند و از همین رو به همراه جمع دیگری سازمان مرکز بهبودی ایرانیان را تأسیس کرده است و سایت بهبودی و بهبودی چت را تأسیس کرد سپس بعدها با تأسیس بنیاد آینه و عضویت در عفو بین الملل بر فعالیتهای اجتماعی خود افزود.
در دهه پنجاه خورشیدی شخصی با حمله به داریوش بر صورت او اسید پاشید و وی مدتی در بیمارستان بستری شد. برای کاهش درد به وی مرفین داده میشد و تکرار این کار باعث شد تا وی گرفتار اعتیاد به مواد مخدر شود. به گفته خود داریوش تا قبل از این ماجرا آشنایی وی با مواد مخدر اندک بوده است.
پس از سالها اعتیاد وی سرانجام تصمیم به ترک میگیرد و به کمک متخصصان موفق میشود اعتیاد را ترک کند. اولین برنامه رسمی داریوش بنام آینه در رادیو AFN (میبدی) بود و در سال 2003 سایت بهبودی را که اولین وب سایت ایرانی برای کمک به معتادان و خانواده ها بود را در سال 2003 راه اندازی کرد و سپس با همکاری دو پزشک بنیادی به نام آینه تأسیس میکند تا به یاری معتادان برود. گفته میشود از زمان تأسیس این بنیاد تاکنون نزدیک به ۴۰ هزار نفر ترک اعتیاد کردهاند.[۷] بعد از رادیو وی تصمیم به گسترش کار خود می گیرد و برنامه آینه را در تلویزیون های 24 ساعته ادامه می دهد وی همچنین در همایشها و کنفرانسهای متعدد ترک اعتیاد شرکت کرده است.[۸]
داریوش اقبالی از خود می گوید:
. از همان آغاز تمام سعی و تلاش من بر این بوده که در حد
توانم، زبان احساسات هموطنانم باشم؛ هر چند که در این راه مورد تفتیش و
بازداشت قرار گرفتم و با فراز و نشیب های فراوان مواجه شدم.
پس از انقلاب اسلامی و به دنبال کشتار، خونریزی، و خفقان حاکم بر سرزمین
ام، مجبور به ترک وطن شدم. از آن زمان تا حال، در سفری بی انتها، میکوشم
درکنار هموطنانم سرود ایرانی آزاد را همصدا شوم. گذری کوتاه به کارنامه 35
ساله ام، نمایانگر فلسفه و پایه تفکرم در انتخاب راهی که در پیش گرفته ام
میباشد.
از سال 2000 دامنه فعالیت های خود را گسترده تر کردم تا پیام بهبودی را به
گوش هموطنانی که از بیماری اعتیاد رنج می برند برسانم، و توجه جامعه
ایرانی خارج از کشور و سازمان های بین المللی را به آسیب های اجتماعی حاکم بر
ملت ایران جلب کنم. هموطنانی که می سوزند تا زندگی کنند، و زندگی
.
میکنند تا بسوزند امید دارم که در طلب آزادی و آرامش، و با پیام عشق و بهبودی،
وطن را دوباره بسازیم؛ اگر چه با خشت جان خویش.
بیوگرافی داریوش
بدون شک او پدیده ای درتاریخ موسیقی ایران است،ترانه های داریوش از
خواسته ها و افکار مردم ایران در سه دهه اخیر متاثر گشته.داریوش افسانه
است.اویکی از هزاران خواننده ایست که در دوران معاصر چون ستاره میدرخشد.ترانه های
او در ارتباطی نزدیک با رنج و خوشی زندگی متداول ایرانیان است،مردمانی
سختی کشیده و دوستدار آزادی.او با بیانی ژرف و بدور از اغراق به بیان احساسات
ایرانیان می پردازد. موسیقی او همانند شعراش دارای نظم است،احساسات
ژرف و عمیق،از اینرو ترانه های داریوش درقلب مردم جای دارد.
.اوسالهای اولیه عمرخود را در میانه،کرج و کردستان سپری کرد.استعداد خدادادی او در ۹ سالگی
و در زمانی که برای اولین بار برروی صحنه سن مدرسه قرار گرفت آشکار شد و
در۲۰ سالگی توسط حسن خیاط باشی از تلویزیون ایران به مردم معرفی شد و
با ترانه افسانه و جاوید"بمن نگو دوست دارم"درقلب مردم جای گرفت.اوبا پیدایش
عصر بی همتای سبک نوین موسیقی ایران همدوره بود.
داریوش هرگز با عقاید تحمیلی به اجتماع خود سازگار نبود،ترانه های او حاصل
اشعار و موسیقی انسانهایی وارسته چون شاملو،نادرپور،جنتی عطایی،قنبری
وبیات است.این موضوع سبب گشت تا ترانه های او در رابطه با
عشق،صلح،آزادی و عدالت سروده شوند.پس از انقلاب دیگر عرصه ای برای داریوش و هنرش نبود
ازاینرو وی از سرزمین مادری خود کوچ کرد.
کارهای او شامل بیش از ۲۰۰ ترانه در ۲۵ آلبوم است.داریوش کنسرتهای
بیشماری را در تالارهای بزرگ جهان چون notably Wembley (لندن)،Carnegie
Hall (نیویورک)، Kennedy Center (واشنگتن دی سی )، Koncertos
(استکهلم )، Greek Theater )لس انجلس)و Universal Amphitheater (لس آنجلس)به
اجراءدرآورده است داریوش در هنر عکاسی نیز صاحب سبک است،همچنین در دو فیلم سینمایی
"یاران" و "فریاد زیرآب" نیز ایفای نقش نموده.ترانه ها و پیامهای داریوش بسیار جلوتر از تفکرات عصر اوست.
حتی جهان عرب نیز با سبک غنی داریوش آشناست و ترانه های او را پذیرفته
است،در فستیوال موسیقی،فیلم ورسانه های تصویری که چندی پیش در
بحرین برگذار شد داریوش بعنوان نماینده سبک معاصر و منحصر بفرد موسیقی ایران
این سبک را به جهان معرفی کرد و برنده بالاترین نشان صلح گشت. وی در مراسم
اختتامیه این جشنواره ندای آزادی را بخصوص برای سرزمین مادری خود ایران،
سرداد.
نوشته شده توسط دیونه در چهارشنبه 29 آبان 1387 و ساعت 12:05 ب.ظ